در زیر سهمگین ترین پنجه هاى شكنجه تاب مى آوردیم كه شكنج زلف تو را مى دیدیم. در كشاكش تازیانه ها و چكاچك شمشیرها، برق نگاه تو تابمان مى داد و صداى گامهاى آمدنت توانمان مى بخشید.

رایحه ات كه مژده حضور تو را بردوش مى كشید مرهمى بر زخمهاى نو به نومان بود و جبر جانهاى شكسته مان. دردها همه از آن رو تاب آوردنى بود كه آمدنى بودى.

تحمل شدائد از آن رو شدنى بودكه ظهورت شدنى بود و به تحقق پیوستنى.

انگار تخم صبر بودیم كه در خاك انتظار تاب مى آوردیم تا در هرم خورشید تو به بال و پر بنشینیم.

سنگینى بار انتظار بر پشت ما،سنگینى یك سال و دو سال نیست سنگینى یك قرن و دو قرن نیست.حتى از زمان تودیع یازدهیمن خورشید نیست.