یاران حضرت مهدی

 ۳۱۳ یار مهدی

 آیا تعداد313 نفر از یاران امام زمان از زمان غیبت صغری تا زمان ظهور منتظر است یا فقط  313 نفر در عصر ظهور را شامل می شود؟
ابتدا باید دانست 313 نفر اولین افرادی اند که در آغاز و طلیعه ظهور به حضرت مهدی (عج) می پیوندند. از امام باقر و امام صادق علیهماالسلام روایت شده که یاران مهدی در آخرالزمان 313 مرد هستند به تعداد یاران بدر، در ساعت واحدی گرد می آیند و به یاری امام مهدی (عج) می پردازند. در روایاتی نحوه گرد آمدن آنان بیان شده که برخی از آنان شبانه از خوابگاه خود مفقود و بامدادان در مکه حاضر می شوند و برخی از آنان روزانه بر ابرها حرکت می کنند و ...
به مکه می آیند.
پس معلوم می شود عده ای از آنان از افرادی اند که در همان دوران ظهور خواهند زیست. ولی از سیاق برخی احادیث استفاده می شود برخی از مردگان (مانند برخی یاران پیامبر و امیرمؤمنان) رجعت می کنند و از313  نفر هستند. مانند: سلمان فارسی، مقداد، جابر بن عبدالله انصاری و ... . البته درباره اصحاب کهف تصریح شده که آنان از 313 نفر یاران ویژه امام مهدی (عج) می باشند .پس چنین نیست که یاران امام عصر افرادی می باشند که از جهت زمانی، حداکثر از زمان غیبت صغری تا زمان ظهور به دنیا آمده باشند، بلکه پیش از آن نیز از کسانی که در عصر پیامبر اکرم (ص) می زیسته اند و حتی برخی از پیامبران مانند حضرت مسیح علیه السلام به تصریح روایات از یاران امام مهدی(عج) خواهند بود.
 

اتّحاد و برادرى ياران

از ويژگيهاى آنان، اين است كه انديشه هايشان متحدّ و يگانه، ديدگاهشان همانند، دلهايشان به هم پيوسته و به هم گره خورده است نه اختلافى در رأى و انديشه و گفتار آنان خواهى ديد و نه در رفتارشان و همگى يك دل و يك قطب و يك زبان هستند.

از امير مؤمنان ـ عليه السلام ـ در وصف ايشان آمده است:

«كأنّما ربّاهم ابٌ واحد وأُمٌّ واحدة، قلوبهم مجتمعة بالمحبّة والنصيحة»

گويى يك پدر و مادر آنان را پرورانده و دلهايشان لبريز از مهر و محبّت و خيرخواهى است.

شعبان سال 255 هجری قمری، حضرت مهدی پا به عرصه وجود نهاد تا در پس شبهای طولانی انتظار و با ظهوری با شکوه، اسلام و قرآن را احیاء کند

یکى از رسالتهاى مهم "مهدى موعود" احیاى قرآن و زنده کردن تعالیم اسلام است، زیرا مى‏دانیم آن حضرت هنگامى ظهور خواهد کرد که از قرآن جز اثرى و از اسلام جز اسمى باقى نماند.

البته حقایق دینى و اصول کلى که دین ذکر کرده مردنى نیست و هرگز نمى‏میرد. چیزى در اجتماع قابل مردن و یا منسوخ شدن است که یک اصل بهترى جاى آن را بگیرد. پس این که در روایات وارد شده « قرآن یا سنت مى‏میرد باید کسى یا کسانى باشند که آن را زنده کنند»، به چه معنى است؟

حضرت على در نهج ‏البلاغه از دوستان و یاران با وفاى خویش چون عمار و ابن ‏تیهان ‏و ذوالشهادتین به این صفت‏ یاد کرده است که آنها دین را زنده کردند.

واحیواالسنة و اماتواالبدعة‏» ؛ آنها سنت پیامبر را زنده کردند و بدعت را کشتند.

و درباره امام زمان با این تعبیر فرموده است که: « و یحیى میت‏الکتاب والسنة‏»؛ قرآن و سنت مرده را زنده مى‏کند.

منبع:از کتاب ظهور حضرت مهدی(ع)

نوشته ی سید الله هاشمی شهیدی