ما از همان كودكی، تو را دوست داشتیم. با همة فطرتمان به تو عشق میورزیدیم و با همة وجودمان بیتاب آمدنت بودیم.

عشق تو با سرشت ما عجین شده بود و آمدنت، طبیعیترین و شیرینترین نیازمان بود.

اما ... اما كسی به ما نگفت كه چه گلستانی میشود جهان، وقتی كه تو بیایی.

همه، پیش از آنكه نگاه مهرگستر و دستهای عاطفه تو را توصیف كنند، شمشیر تو را نشانمان دادند.

آری، برای اینكه گلها و نهالها رشد كنند، باید علفهای هرز را وجین كرد و این جز با داسی برنده و سهمگین، ممكن نیست.

آری، برای اینكه مظلومان تاریخ، نفسی به راحتی بكشند، باید پشت و پوزة ظالمان و ستمگران را به خاك مالید و نسلشان را از روی زمین برچید.