منتظر

به دور از تو به خود مشغول شدم

آرى همه ما به خود مشغول شدیم

رفتیم به نماز ایستادیم و نفهمیدیم که او شرط نماز؛

یعنى قبله ما

در کجا مانده است

نفهمیدیم که او در کجا تنها مانده است

نفهمیدیم که نماز بدون امام عشق معنا ندارد

نفهمیدیم نماز بدون تکبیر پیشواى محبت نماز نیست و از این رو همه نمازهایمان رنگ عادت به

خودگرفت.

آرى رفتیم به طواف حرم و نفهمیدیم که خورشید و ماه و ستاره، همه مخلوقات طواف وجود او

مى‏کنند به پرده کعبه چنگ زدیم و هیچ نفهمیدیم که پرده کعبه حرمت لباس او را نیز ندارد.

نفهمیدیم که این همه حاجیان راه صفا گم کرده‏اند.

و اینک که این همه را مى‏نگرى گریه‏اى غریب بر دلت سنگینى مى‏کند.

چه مدت‏ها که در هنگام اشک او ما بى‏خبر بوده‏ایم!

چه ساعت‏ها که در هنگام حزن او ما بى‏خیال بوده‏ایم.

مولاى من!

آنقدر روزها و شب‏ها آمد که ما به خود نیامدیم و نپرسیدیم چرا تو در صحراها خیمه نشین شده‏اى.

چراکه دور از مردمان زندگى مى‏کنى ؟

ما به خود نیامدیم و تو هر روز امیدوارى که ما به سویت برگردیم.

تو هر روز چشم انتظارى که ما براى نیکبختى خودمان ،

براى سعادت خودمان به سوى تو برگردیم.

مولاى من!

اى خسته سال‏هاى طولانى غیبت،

اى رنجور نامردمى ما،

اینک ما،

در دل تار شب،

در خلوت بى‏کسى روز،

آرام بر مى‏خیزم ،

دو رکعتى نماز حاجت مى‏خوانم که مرا ببخشى

دو رکعتى نماز نیاز مى‏خوانم که بدى‏ها و غفلت هایم را نادیده بگیرى ،

و تو چقدر مهربان

همه گذشته‏هایم را ، همه بدى‏هایم را ، مى‏بخشى ، نادیده مى‏گیرى

مهربان و پر نور

مرا مى‏پذیرى . آرى صداى شکستن دلم را اول از همه تو شنیده‏اى

دل نگران من قبل از همه تو بوده‏اى.

مهربان و پر نور ، مرا مى‏پذیرى ، و نواى گرم و صمیمى‏ات در بند بند وجودم شنیده مى‏شود که

مى‏فرمایى:

خدایا خداوندا! از درگاهت مى‏خواهم که از ثواب‏هاى من مهدى بردار و در نامه اعمال شیعیانى

قرار ده که اینک دل شکسته و خجلت زده برگشته‏اند؟

اللهم احى به القلوب المیته